Een klein signaal. Een
groot verschil. (adv. Bellman)
Wie met een cochleair implantaat of gehoorverlies leeft, weet dat horen niet altijd hetzelfde is als alles meekrijgen. Een gesprek voeren is één ding. Maar ook de signalen eromheen, horen bij het dagelijks leven. De deurbel. De telefoon. Het rookalarm. De dingen die niet op afspraak komen. Soms vertellen mensen dat het eigenlijk best goed gaat.
Totdat ergens in het gesprek blijkt dat de partner altijd de telefoon oppakt. Of dat bezoek vooraf een bericht stuurt omdat aanbellen weinig zin heeft. Of dat de familie weet dat ze gewoon via de achterkant moeten binnenkomen. Dan zie je iets interessants. Hoeveel anderen inmiddels zijn gaan meeluisteren. Dat is geen probleem. Tenminste, zo voelt het meestal niet. Mensen helpen elkaar nu eenmaal graag.
Toch verandert er iets wanneer iemand weer zelfstandig kan reageren op de dingen die gedurende de dag gebeuren. Zelf de deur openen. Zelf merken dat er iemand belt. Zelf weten dat er een alarm afgaat. Ook aan het einde van de dag, als iemand moe is. Dat zijn geen grote mijlpalen. Niemand hangt er slingers voor op. Maar juist die kleine momenten bepalen hoeveel regie iemand ervaart in het dagelijks leven. Zelfredzaamheid zit zelden in de grote dingen.
Bellman & Symfon houdt zich al jarenlang bezig met dat soort situaties. Hoe iemand weer zelf kan merken dat er een bezorger voor de deur staat, of dat familie ze probeert te bereiken.
Want uiteindelijk gaat het niet over een deurbel. Of over een telefoon. Het gaat over iets veel kleiners en tegelijk veel belangrijkers. Het moment waarop iemand merkt: "Wacht eens even. Ik hoef hier eigenlijk niemand meer voor te roepen."
Lees meer op bellman.nl
